เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นางเอาแต่ร้องไห้อยู่เสมอ
ตั้งแต่ได้พบนางที่วัดทีปังกร นางก็เอาแต่ร้องไห้อยู่เสมอ
ร้องไห้เพื่อสามีของนาง ร้องไห้เพื่อพี่น้องของข้า
ข้าบำเพ็ญเพียรอยู่ที่วัดทีปังกร เคยพบผู้คนเช่นนางมามากมาย
ตอนแรกเพราะสูญเสียการคุ้มครองของสามีผู้ล่วงลับ เจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ แทบอยากตามเขาไปตายด้วย
แต่ผ่านไปครึ่งปี เมื่อกลับมาที่วัดวาอารามอีกครั้ง กลับควงแขนคนรักใหม่ มาขอให้วาสนาคู่ครองสมบูรณ์พูนสุข
ไม่ว่าชายหรือหญิง ล้วนเป็นเช่นนี้
นี่มิใช่ความผิดอันใด เพียงแต่ในเมื่อภายหน้าจะได้อยู่เคียงคู่กับผู้อื่นไปชั่วกาลนาน วันนั้นที่ร่ำไห้จนใจแทบขาด ก็ย่อมมีความรู้สึกพิลึกพิลั่นที่ข้าวของยังคง ผู้คนผันแปรอยู่บ้าง
— อันที่จริงไม่มีความจำเป็นอันใดเลย
คนอื่นว่าข้ากับญาติหกสายวาสนาบาง แต่วิถีแห่งกฎหมายและความยุติธรรมในโลก มิใช่ตัดสินด้วยสายเลือดญาติเสียหน่อย