กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
น้ำตาของเผยจิงซวี่ราวกับหยุดไม่อยู่ ไหลลงมาไม่ขาดสาย
เผยหวยเฟิงยิ้มพลางขมวดคิ้ว บีบฝ่ามือของเผยจิงซวี่เบา ๆ “ท่านพี่ อย่าเศร้าเพราะข้าเลย”
“ข้าได้มีชีวิตอยู่และได้อยู่กับท่าน ก็ดีมากแล้ว”
เผยจิงซวี่สะอื้นไม่หยุด พิงอยู่ที่อกของเผยหวยเฟิง ราวกับมีก้อนหินเย็นแข็งติดอยู่ในลำคอ ไม่อาจเอ่ยออกมาสักคำ
แต่แม้มิได้เอ่ยสิ่งใด เผยหวยเฟิงก็เข้าใจความหมายของเผยจิงซวี่ได้
“ความคิดเหล่านั้นแม้บ้าคลั่ง แต่ข้าก็ยังเอาชนะมันได้แล้ว”
“ท่านพี่ อย่าร้องไห้อีกเลย”
เสียงร้องไห้ค่อย ๆ เบาลง
เผยจิงซวี่เงยตาขึ้นเล็กน้อย มองเผยหวยเฟิงด้วยดวงตาที่พร่ามัวด้วยน้ำตา
“ท่านพี่ เป็นอะไรไปหรือ?”