กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มิได้ใส่ใจเสียงร่ำไห้แหลมสูงนั้น มิได้ใส่ใจสายตาของโอรสสวรรค์ผู้นั้นเบื้องหลัง หรงเจี้ยนเสวี่ยก้าวเท้าออกจากตำหนักบรรทม มุ่งไปยังประตูวัง
ผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระองค์เดินมาถึงข้างหรงเจี้ยนเสวี่ย กุมหมัดคารวะเขาอย่างเคารพ “ใต้เท้าเส้าฟู่ กองกำลังส่วนตัวเหล่านั้นถูกปราบจนสิ้นแล้วขอรับ”
หรงเจี้ยนเสวี่ยพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ กล่าวเพียง “ฝ่าบาทตกพระทัย ส่งข่าวออกไปบ้าง ว่าฝ่าบาทมีพระประสงค์จะสละราชบัลลังก์”
ผู้บัญชาการพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”
ครุ่นคิดเล็กน้อย ผู้บัญชาการกล่าวต่อ “องค์ชายสาม...ควรจัดการอย่างไรดีขอรับ?”
หรงเจี้ยนเสวี่ยหรี่ตาเล็กน้อย นึกถึงภาพที่นางกำชายเสื้อของเขาไว้ หางตาแดงเรื่อ ซุกอยู่ในอ้อมอกของเขาและสะอื้นเบา ๆ