กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นหวยเฉินคิดว่าตนฟังผิดไป
เขาหรี่ตาแคบลง ในดวงตามีความเย็นชาแวบผ่าน “ใต้เท้าเส้าฟู่หมายความเช่นไรหรือ”
สีหน้าของเจียงฮุ่ยไม่เปลี่ยน แม้ต้องเผชิญหน้ากับเสิ่นหวยเฉินก็ยังวางตัวไม่ต่ำไม่สูง
แม้จะไม่รู้ชัดว่าเหตุใดคุณชายของตนจึงสั่งให้เขาสกัดรถม้าขององค์ชายสาม แต่เมื่อเป็นคำสั่งของคุณชาย ย่อมต้องมีเหตุผลแน่นอน
ด้วยเหตุนี้ เจียงฮุ่ยจึงยืนนิ่งอยู่หน้ารถม้าที่เสิ่นหวยเฉินจะเข้าไปร่วมงานเลี้ยงในวัง สายตาเย็นเยียบ “ความหมายก็คือ คืนนี้เชิญองค์ชายสามกลับไปก่อนขอรับ”
เสิ่นหวยเฉินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเบา ๆ สองครั้ง
ดวงตาที่เดิมทีอบอุ่นอ่อนโยน ภายใต้เงาแห่งรัตติกาลกลับทอประกายฉ่ำเย็นราวสายตาของงูพิษ
เสิ่นหวยเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “องครักษ์เจียงกำลังหยอกล้อข้าอยู่หรือ”