เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในฐานะองค์รัชทายาท ความสามารถในการหยั่งรู้จิตใจผู้คนของเสิ่นเชียนฝานดูราวกับติดตัวมาแต่กำเนิด
เช่นเดียวกับครั้งแรกที่เขาเห็นเผยจิงซวี่กับหรงเจี้ยนเสวี่ยอยู่ด้วยกันสองคน เขาก็สามารถได้กลิ่นของความไม่ธรรมดา
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังตระหนักถึงความพิเศษที่หรงเจี้ยนเสวี่ยมีต่อเผยซื่อได้เร็วกว่าตัวหรงเจี้ยนเสวี่ยเองเสียอีก
ทว่าเสิ่นเชียนฝานก็ยังถือตนว่ารู้จักหรงเจี้ยนเสวี่ยดี
แม้ว่าใต้เท้าเส้าฟู่ผู้นี้ในอดีตจะมีความคิดใด ๆ ต่อเผยซื่อจริง—
บัดนี้หรงเสวียนโจวกลับเมืองหลวงโดยสวัสดิภาพ ความคิดเพียงน้อยนิดนั้นก็ย่อมไร้ร่องรอยไปแล้ว
ดังนั้น ในสายตาของเสิ่นเชียนฝาน เมื่อหรงเสวียนโจวกลับมาแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด หรงเจี้ยนเสวี่ยก็คงไม่ปกป้องนางอีก
“นายหญิงรองคิดว่า หากคืนนี้ในงานเลี้ยงในวัง ข้าสั่งให้นายหญิงรองร่ายรำอีกสักชุด ท่านยังจะหลบพ้นหรือไม่?”