กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แสงจันทราดั่งสายน้ำ
ในงานเลี้ยงที่มิได้เล็กนัก สองสามีภรรยาสกุลหรงสนทนาอย่างสนิทสนมกับไป๋ซูถง เสียงเด็กอ่อนหวานว่านอนสอนง่าย หรงเสวียนโจวเอียงสายตาเล็กน้อย แววตาอ่อนโยนจับจ้องอยู่ที่ไป๋ซูถงไม่คลาดสายตา
ครอบครัวที่กลมเกลียวและสมบูรณ์พูนสุข
ท่ามกลางเสียงหัวเราะและสนทนาที่ดังระลอกแล้วระลอกเล่า ข้อนิ้วของหรงเจี้ยนเสวี่ยซีดขาว ร่างกายแข็งเกร็งเล็กน้อย
มือน้อยนุ่มนวลราวไร้กระดูกของนางค่อย ๆ ดึงแขนเสื้อเขา อาภรณ์ขาวตัดกับข้อนิ้วขาวผ่องของนางจนสะดุดตายิ่งนัก
ท่วงท่าของนางเบาและเล็กน้อย ราวกับแมวน้อยกำลังออดอ้อน อุ้งเท้าเหยียบอยู่บนอาภรณ์ขาว
ลำคอของหรงเจี้ยนเสวี่ยกลืนลงหลายครั้ง เขาเบือนสายตาไป เสียงแหบต่ำ “ข้าจะแกะให้เจ้าเพราะเหตุใด”