ตอนที่ 94 อยากจับมือ……

เรือนกายบอบบางอ่อนแรงของนางสั่นสะท้านแผ่วเบา

นางมิได้สวมรองเท้าและถุงเท้า เท้าขาวผ่องเปล่าเปลือยเหยียบอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ถูกอาภรณ์บางใสบนกายปกปิดไว้จนเห็นได้เลือนราง

หรงเจี้ยนเสวี่ยมิได้เอ่ยวาจา

มือขวาถือร่ม มือซ้ายไขว้ไว้เบื้องหลัง สวมเสื้อคลุมยาวสีหมึกน้ำ ร่มกระดาษน้ำมันคันนั้นบดบังอารมณ์ของเขาไว้จนมิดสิ้น

เสียงฝนโปรยปราย แต่ดูราวกับหลบเลี่ยงเขาไปทั้งสิ้น มิได้แตะต้องแม้หยดเดียว

เผยจิงซวี่ขบริมฝีปากแผ่วเบา ในเบ้าตาของนางมีน้ำตาคลออยู่ชัดเจน หางตาสีแดงก่ำ แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นสงบเอ่ยขึ้น “คืนฝนตกชื้นเย็น ใต้เท้าถ้าไม่มีธุระอื่น ก็กลับไปพักผ่อนแต่หัวค่ำเถิดเจ้าค่ะ...”

หรงเจี้ยนเสวี่ยร่างสูงใหญ่ ลมยาวพัดกระหน่ำเสื้อคลุมกว้างของเขา เขากำด้ามร่มไว้ สังขารขยับเล็กน้อย