กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ครืน—”
อัสนีสะท้านฟ้าอีกสายหนึ่งระเบิดขึ้น เผยจิงซวี่หดตัว ร่างกายสั่นเทา นางนั่งอยู่ที่มุมรถม้า ดวงตาคู่หนึ่งที่ตกใจกลัวมองไปทางเขาอย่างลนลานไร้ที่พึ่ง
หรงเจี้ยนเสวี่ยมิได้เอ่ยสิ่งใด เขาก้าวเข้าไปในรถม้า แล้วนั่งลงอย่างสง่างาม
แล้วจึงเคาะหน้าต่างรถม้าเบา ๆ “เจียงฮุ่ย ไปเถิด”
“ขอรับ”
รถม้าเริ่มเคลื่อนออกไปอย่างช้า ๆ
สีหน้าของเผยจิงซวี่ซีดขาวเล็กน้อย นางขบกลีบปากบางเบา ไม่กล้าเข้าไปใกล้ เพียงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งข้างกายเขา
ข้างนอกฝนยิ่งตกหนักขึ้น เสียงฟ้าร้องเป็นระลอกสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ราวกับจะสาดส่องฟ้าดินให้สว่างดั่งกลางวัน
“ซ่า—”
ฝนเทกระหน่ำลงมาดั่งเทน้ำ