กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กลิ่นดอกไม้เย็นเยียบและหอมหวานลอยมา
รูม่านตาของหรงเจี้ยนเสวี่ยสั่นระริก มือที่เดิมเคาะโต๊ะเบา ๆ หดงอเล็กน้อย
“อือ……”
เผยจิงซวี่ครางเบา ๆ ราวกับเด็กน้อย ใช้ศีรษะพิงไหล่เขา ไอเบา ๆ สองครั้ง
หรงเจี้ยนเสวี่ยเม้มริมฝีปาก ร่างกายเกร็งอย่างเก้อเขิน ชายตามองไปที่นาง
คงรู้ตัวว่าไม่สมควร เผยจิงซวี่จึงฝืนความมึนเมา ยกศีรษะขึ้นจากไหล่ชายคนนั้น
หรงเจี้ยนเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยเสียงแหบ “เป็นอะไรไป”
เผยจิงซวี่ก้มหน้า ส่ายศีรษะไปมา “ใต้เท้า ท่านดูเหมือนมีสองหัว……”
หรงเจี้ยนเสวี่ยหลับตาลงเล็กน้อย แววตากับคิ้วมีความจนใจเจืออยู่หลายส่วน
ขุนนางทั้งหลายอยู่พร้อมหน้า เขาก็ทำอะไรมากไม่ได้ ได้แต่เอ่ยเบา ๆ “จะให้ข้าพาเจ้ากลับจวนหรือไม่”