กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งริมฝีปากและลมหายใจของนางล้วนร้อนผ่าว
หรงเจี้ยนเสวี่ยเอียงหน้าหลบไอร้อนที่นางหายใจรดออกมา ทว่ากลับยังได้กลิ่นดอกไม้อ่อนนุ่มอบอุ่น
เผยจิงซวี่ใช้สองมือโอบรอบคอชายผู้นั้น เรือนกายทั้งร่างกดทับลงบนตัวเขา
นางใคร่จะเอ่ยเรียกเขาเช่นไรอีก
สองมือหยกเลื่อนผ่านแผ่นหลังของเขาโดยไม่ตั้งใจ ปลายนิ้วค่อย ๆ ไต่ลงต่ำ ราวกับกำลังนับกระดูกสันหลังของเขา
นางพร่ำเพ้อเรื่อยเปื่อย เอวอ่อนดั่งกิ่งหลิว บอบบางและอ่อนนุ่ม
หรงเจี้ยนเสวี่ยเม้มริมฝีปากบางแน่น ขมวดคิ้วไม่ยอมมองนาง
นี่คือฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัด เขาควรจะรู้ดี