กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หมึกหยดหนึ่งไหลตามปลายพู่กันตกลงบนฎีกา
เจียงฮุ่ยจึงกล่าวซ้ำอีกครั้ง “ฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่านายหญิงรองทำผิด ต้องไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนสามวัน หากไม่ได้รับอนุญาตจากท่าน ห้ามส่งอาหารให้”
หรงเจี้ยนเสวี่ยขมวดคิ้ว ก้มหน้าบดคลึงลูกประคำที่ข้อมือ ไม่ได้เอ่ยอะไร
เจียงฮุ่ยเห็นดังนั้น จึงเอ่ยอย่างระวัง “หรือว่า… ข้าน้อยจะไปเรียนฮูหยินผู้เฒ่าสักคำ ให้หงเย่าเอาอาหารไปส่งให้นายหญิงรองบ้าง?”
“ทำผิดก็สมควรถูกลงโทษ” หรงเจี้ยนเสวี่ยยกพู่กันขึ้น เขียนฎีกาต่อ “ท่านแม่ก็มิใช่ผู้ไม่รู้จักประมาณ คงเพียงขู่นางให้กลัว ไม่ต้องถือเป็นจริงเป็นจัง”