ตอนที่ 2 ยั่วยวนให้เขาคุมตัวไม่อยู่

ราวกับเพิ่งรู้ว่ามีผู้มา เผยจิงซวี่เงยหน้าขึ้นโดยพลัน มองเห็นเขาในทันที

ชายผู้นั้นยืนอยู่กลางแสงแดดฤดูร้อนอันจัดจ้า เสื้อคลุมยาวผ้าไหมลายเรียบสีขาวหม่นทอดลง ราวกับแสงจันทร์สาดลงสู่แม่น้ำหนาว

ผมดำรวบด้วยมงกุฎหยก ร่างสูงสง่าดุจหยก

สีตาของเขาอ่อนกว่าคนทั่วไป ราวหมากหยกดำที่แช่อยู่ในน้ำแข็ง เมื่อมองไปยังเผยจิงซวี่ แววตาสงบนิ่งไร้ระลอก

ทว่ากลับทำให้เผยจิงซวี่รู้สึกว่า ชั่วขณะที่เขาเงยหน้าขึ้น ราวกับคมมีดเย็นชาที่ถูกชักออกจากฝัก พร้อมความเย็นชาเหินห่างเกินมนุษย์ปุถุชน

บุตรชายคนโตตระกูลหรง หรงเจี้ยนเสวี่ย

ในชั่วขณะที่เห็นเขา เผยจิงซวี่ก็พลันนึกถึงคำบรรยายเกี่ยวกับหรงเจี้ยนเสวี่ยในนิยายเล่ม

【กระดูกดุจนกกระเรียน ท่วงท่าดุจต้นสน สายลมบริสุทธิ์จันทร์กระจ่าง วิญญูชนแท้เพียงผู้เดียวในโลก】