ตอนที่ 251 โรคคนศิลป์กำเริบ

ตอนที่ 251 โรคคนศิลป์กำเริบ

เธอพยักหน้า ก่อนจะหันหลังก้าวเท้าเลินไปอย่างรวดเร็ว พลางหันกลับมามองสามรอบในทุกหนึ่งก้าว

เมื่อเห็นแผ่นหลังของหูเยว่ลับสายตาไป

ซูหยางก็เดินอย่างเอื่อยเฉื่อยไปยังโรงแรม

พอผลักประตูห้องเปิดออก ซูหยางก็ถอดเสื้อกันแดดออกอย่างส่งเดช แล้วโยนไว้ด้านข้าง

เขาเดินไปที่หน้าต่างกระจกเต็มพื้น พลางทอดสายตามองเมืองแห่งนี้

หลิ่วโจวภายใต้ม่านฝน ทิวทัศน์มีเสน่ห์แปลกตาไปอีกแบบ

แถมยังมองเห็นแม่น้ำหลิ่วเจียงสีเขียวมรกตที่อยู่ไม่ไกลได้อีกด้วย

อย่างน้อยก็งดงามกว่าตอนมองที่เซี่ยงไฮ้อยู่บ้าง

แต่ในเมื่อหูเยว่เป็นคนซีกว่าง ทำไมเธอถึงไม่เรียกตัวเองว่าพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง?