ตอนที่ 237 คุณพ่อเลี้ยงลูก

ตอนที่ 237 คุณพ่อเลี้ยงลูก?

“ฉันพาคุณไปเองค่ะ!” ไป๋เวยรีบพูดขึ้นทันที

ยืนขวยเขินอยู่ข้าง ๆ ร่างกายเอียงกะเท่เล่เล็กน้อย สองมือประสานกันแน่น ราวกับกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะซ่อนความกระวนกระวายภายในใจ

บนใบหน้าของเธอมีร่องรอยความขวยเขิน แววตาสั่นคลอนเลื่อนลอย คล้ายกับกำลังพยายามหลบเลี่ยงอะไรบางอย่าง

ผมยาวสยายลงบนไหล่เบา ๆ ทว่ากลับถูกเธอยกนิ้วขึ้นมาม้วนและคลึงเล่นไม่หยุด

แต่ก็ยังเงยหน้าขึ้นมองซูหยางด้วยความหวังและแอบแฝงความคาดหวัง

“เช่นนั้นก็ได้~” ท่าทางเล่ห์เหลี่ยมแปดร้อยเล่มเกวียนเหล่านี้ ซูหยางกลับมองไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย

เขาก้าวขาเดินออกไปข้างนอกทันที

รองเท้าแตะย่ำลงบนพื้นส่งเสียงดังแป๊ก ๆ ดังฟังชัด

เดินมาถึงประตู ซูหยางก็เหยียบลงบนรองเท้าและออกแรงเล็กน้อย