กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 217 แม่งเอ๋ย! ไกอา!!!
ซูหยางเรียกคำว่าที่รักคำเดียว เกือบทำให้อัศวินสาวหวังฉือโยนโทรศัพท์ทิ้ง
ในการเล่นเกมนี้ ความคิดของซูหยางยังคงติดอยู่ที่เกม LOL
ดังนั้นเลยไม่ชินอยู่นิดหน่อย เขาชอบเล่นตามวิถีที่ตัวเองคุ้นเคยมากกว่า
เล่นเป็นซัพพอร์ต คอยตามแครี่ เพื่อชิงความได้เปรียบให้เร็วที่สุด
เพราะซัพพอร์ตฝั่งตรงข้ามดันเดินตามป่าไปแล้วน่ะสิ
จังหวะนี้ไม่รีบบุกจะรออะไร?
ที่สำคัญคือเสียงนุ่มมีเสน่ห์ประดิษฐ์ของไอ้ป่าโง่นั่น เหมือนเสมหะเจ็ดสิบปีติดคอ ทำให้ซูหยางรู้สึกขยะแขยงอยู่นิด ๆ
“นาย~ เมื่อกี้ นายเรียกฉันว่าอะไรนะ~” หวังฉือบังคับตัวละครจนเสียจังหวะ พูดถามซูหยางด้วยความเหนียมอายและบิดตัวไปมา
ซูหยางได้ยินก็ชะงักไปนิด ชะงักแล้วหัวเราะอธิบายว่า “ขออภัยที ชินกับการหยอกล้อกับเพื่อนผู้ชายเวลาเล่นเกม! ลืมไปว่าเธอเป็นผู้หญิง ขอถอนคำพูด!”