ตอนที่ 178 ศิลปะคือการรับใช้มหาชนและสร้างความสำเริงอารมณ์ให้ผู้คน

ตอนที่ 178 ศิลปะคือการรับใช้มหาชนและสร้างความสำเริงอารมณ์ให้ผู้คน

รายละเอียดว่าเป็นรถรุ่นไหนหรือราคาเท่าไหร่นั้นซูหยางไม่ทราบเอาเสียเลย พูดตามตรงคือเขาไม่มีความรู้เรื่องรถสักเท่าไหร่

หรือจะพูดอีกอย่างคือ สิ่งใดก็ตามที่เกินกำลังความสามารถในการจับจ่ายของตนเอง เขาล้วนไม่ค่อยจะได้ศึกษาทำความเข้าใจนัก

เพราะเขาคิดว่า การไปทำความเข้าใจสิ่งที่อยู่สูงเกินชนชั้นของตนเอง มีแต่จะเพิ่มความกลุ้มใจให้เปล่า ๆ

สรุปง่าย ๆ คือเป็นคนจนจนเคยชินแล้ว จึงรู้จักยับยั้งชั่งใจในความปรารถนาของตนเอง

ไม่ทำความเข้าใจ ก็ย่อมไม่มีความอยากได้อยากมี

เมื่อนั่งอยู่ที่เบาะหลัง ซูหยางก็ยกมือขึ้นมองนาฬิกา

พอไปถึงโรงแรมก็น่าจะได้เวลาเริ่มรับประทานอาหารเย็นพอดี

“คุณซูคะ ในส่วนของหารจัดกำหนดการเดินทาง มีอะไรที่ต้องการให้จัดการเป็นพิเศษไหมคะ” พ่อบ้านหญิงที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับเอี้ยวตัวมามองซูหยาง พร้อมเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง

เมื่อมองอีกฝ่ายที่สวมชุดสูททำงานทรงเข้ารูป รวบผมยาวขึ้นไป