ตอนที่ 151 มองไม่เห็นอนาคต นับว่าเป็นมองเห็นอนาคตหรือไม่

ตอนที่ 151 มองไม่เห็นอนาคต นับว่าเป็นมองเห็นอนาคตหรือไม่?

หูเยว่หันกลับไปมองแวบหนึ่ง เห็นซูหยางเดินก้มหน้ามองบันได บนใบหน้าของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มอย่างระอาใจขึ้นมาแวบหนึ่ง

หมอนี่นี่มันจริงๆ เลย...

“ตรุษจีนไม่มีความสุขเลยสักนิด~” น้ำเสียงของหูเยว่แฝงไว้ด้วยความห่อเหี่ยวและความเหนื่อยล้าเล็กน้อย

ซูหยางฟังน้ำเสียงของเธอแล้วยักคิ้ว ยายคนนี้ต้องเจอกับเรื่องอะไรมาแน่ๆ

เลิกกับแฟนแล้วเหรอ?

หรือว่าสุนัขเลียขาเลิกเลียแล้ว?

ไม่รู้สิ ซูหยางก็ไม่ชัดเจนเหมือนกัน และก็เกียจคร้านเกินกว่าจะไปใส่ใจว่าพวกเธอเป็นอะไรกัน

จะบอกว่าหูเยว่สวยไหม? สวยสิ อยากได้หุ่นมีหุ่น อยากได้หน้าตามีหน้าตา

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ย่อมเป็นเด็กสาวที่ซูหยางไม่กล้าแม้แต่จะมองด้วยซ้ำ