ตอนที่ 73 ความตกตะลึงของเหล่าญาติมิตร

ตอนที่ 73 ความตกตะลึงของเหล่าญาติมิตร

ทุกบ้านต่างก็มีทุกข์ของตัวเอง เพียงแต่คนนอกไม่อาจเข้าถึงและรับรู้ความรู้สึกนั้นได้ก็เท่านั้น

ที่พูดคำเช่นนี้ออกมา ซูต้าเฉียงก็เข้าใจดี มันก็แค่อยากหาความรู้สึกมีตัวตนในฐานะผู้ใหญ่ เพื่อตักตักตักตักความภาคภูมิใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง

จะว่าเลวร้าย ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น แค่เป็นพวกมองคนจากฐานะไปนิด

โต๊ะของเขายังพอว่า คาดว่าโต๊ะข้าง ๆ นั่นแหละถึงจะเป็นปัญหาของจริง

โต๊ะผู้ชายโต๊ะหนึ่ง โต๊ะผู้หญิงโต๊ะหนึ่ง

เมื่อเห็นสีหน้าคล้ำเขียวของหลิวฟาง ซูต้าเฉียงก็สั่นสะท้านขึ้นมา

ไม่รู้ว่ากำลังคุยอะไรกันอยู่ หน้าตาถึงได้ดำคล้ำน่ากลัวขนาดนั้น

“ไม่มีเงินก็ไม่มีเงินสิ! ลูกชายฉันมีความสุขก็พอแล้ว!” หลิวฟางมียิ้มฝืนเกร็งบนใบหน้า