ตอนที่ 27 มาตรฐานสูงขนาดนี้เลยเหรอ

ตอนที่ 27 มาตรฐานสูงขนาดนี้เลยเหรอ?

เมื่อมองดูของบนโต๊ะ ซูหยางก็เลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงแฝงความไม่อยากเชื่อ เขายิงฟันแยกเคี้ยวพลางมองป้าใหญ่: “อันนี้คืออาหารหลักเหรอครับ?”

“ใช่แล้วจ้า~” ป้าใหญ่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

รอยยิ้มนี้ช่างเป็นรอยยิ้มที่สุภาพทว่าแฝงความกระดากอายอย่างแท้จริง

เมื่อเห็นอาหารที่กินได้พอดีคำในคำเดียว ซูหยางก็กลั้นไม่อยู่จริง ๆ

เขายิงฟันสูดหายใจเข้าลึก ๆ เอ่อออ

จะพูดอย่างไรดี มันยากที่จะวิจารณ์จริง ๆ

ได้แต่ถอนหายใจพลางหยิบตะเกียบขึ้นมากีบ เข้าปากแล้วเริ่มเคี้ยว

จะพูดอย่างไรดี ขอแค่ทำออกมาอร่อย คำแรกที่กินเข้าไปก็รู้สึกอร่อยทั้งนั้น

แต่พอทานคำถัด ๆ ไป รสชาติก็อาจจะลดทอนลงไปบ้าง