กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 17 เพื่อนที่ไม่บั่นทอนตัวเองและไร้แรงกดดัน
เอาล่ะ ฟังเสียงใครบางคนร้องเพลงผ่านไมโครโฟน
ซูหยางรีบยกมือขึ้นยืนขึ้นทันที “ใช่แล้ว เพลงของฉันเอง!”
คนกลุ่มหนึ่งรีบหัวเราะร่าพลางยกมือปรบมือ จะว่าไปเพลงที่ซูหยางร้องก็ไม่เลว แถมยังไพเราะใช้ได้ จังหวะก็คึกคักสนุกสนาน เหมาะกับการสร้างบรรยากาศเป็นที่สุด
เหมือนกับเป็นทีมสร้างบรรยากาศมืออาชีพอย่างนั้นเลย
ซูหยางกำลังยืนอยู่ข้างหน้า
ร้องเพลงอย่างเคลิบเคลิ้ม
สวนสาธารณะกะลาสี
เพลงของ gala
มีกลิ่นอายแบบไม่สนลูกใคร จะตายก็ไม่ตาย แถมยังมีความเป็นโรคจิตอยู่นิด ๆ