ตอนที่ 2 สิ่งที่เปิดใช้งานไม่ใช่ระบบ แต่เป็นศักดิ์ศรีและความฝันที่ตนเองเคยทอดทิ้งไปนานแล้ว

ตอนที่ 2 สิ่งที่เปิดใช้งานไม่ใช่ระบบ แต่เป็นศักดิ์ศรีและความฝันที่ตนเองเคยทอดทิ้งไปนานแล้ว

เรือนร่างที่เคยค่อมลงเล็กน้อยคล้ายถูกพลังอันไม่อาจต้านทานบางอย่างปรับให้เหยียดตรง

แผ่นหลังของเขายืดตรงขึ้นอย่างช้า ๆ

อีกทั้งยังเอ่ยถามในห้วงความคิดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา: [ระบบ?]

[ติ๊ง! ป้อนคู่มือการใช้งานระบบเข้าสู่สมองของเจ้าภาพเรียบร้อยแล้ว]

ในหัวของซูหยางพลันมี ความรู้แปลก ๆ เพิ่มขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ซึ่งก็คือวิธีใช้งานระบบ

ยามนี้มุมปากของเขายกโค้งขึ้นเล็กน้อย เรือนร่างที่เคยค่อมลงยืดตัวขึ้นช้า ๆ แผ่นหลังคล้ายถูกพลังอันไม่อาจต้านทานค่อย ๆ คลี่ขยายออก

แผ่นหลังยืดตรงขึ้นในทันตา ก่อนจะสูบบุหรี่เข้าปอดลึก ๆ หนึ่งคำ

[เจ้าภาพสูบบุหรี่หนึ่งคำ อารมณ์ดีอย่างยิ่ง ทั้งยังทอดถอนใจในอกว่า อนิจจังอนัตตา ความมั่งคั่งมหาศาลล้นฟ้าเช่นนี้ในที่สุดก็เวียนมาถึงตนเองเสียที มอบรางวัลให้เจ้าภาพ: 666 บาท]

เป็นดังคาด บนแผงระบบพลันมีจำนวนเงินเพิ่มขึ้นมา 666 บาท