กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 746 หมั้นหมาย
เหยียนเซวียนฟังแล้วอดหัวเราะไม่ได้ พอเห็นเว่ยเซี่ยขยับเข้ามาใกล้จนใบหน้าแทบแนบกับเขา ก็รีบยื่นมือดันหน้าผากนางไว้ แต่ก็พยักหน้าตกลง
“ได้ แต่ต้องรอให้พวกเราแต่งงานกันก่อน”
เว่ยเซี่ยจึงยิ้มตาหยี “อื้ม ๆ ตอนนี้ข้าจะไม่ใช้กำลังบังคับพี่เหยียนหรอก”
“เด็กน้อยอย่างเจ้าไปเรียนคำพูดนี้มาจากที่ใด?”
“ฮี่ ๆ ในหนังสือนิทานเล่าเรื่องพูดกันเช่นนี้ทั้งนั้น”
“เช่นนั้นเจ้าอ่านได้อย่างเดียว ห้ามทำตาม”
“อื้ม ไม่ทำ ไม่ทำ”
เหยียนเซวียนเห็นเว่ยเซี่ยรับคำอย่างว่าง่าย ก็หัวเราะจนไหล่กระเพื่อม เขายื่นมือประคองนางให้นั่งดี ๆ แล้วคีบฟักทองให้นาง พลางพูดคุยเรื่องหมั้นหมายกัน