กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 742 มิเท่ากับทำให้ลำบากใจหรือ
“ไม่พักอยู่จวนองค์หญิงต่ออีกสักหลายวันหรือ?”
องค์หญิงหกแต่งหน้าแต่งกายอย่างสตรีที่ออกเรือนแล้ว แม่นางวัยสิบหกยังคงน่ารักสดใส เพียงแต่เพิ่มความอ่อนโยนขึ้นมาหลายส่วน นางจับแขนเว่ยเซี่ยไว้ด้วยความอาลัย
“ไม่เช่นนั้นก็พักอยู่จวนองค์หญิงไปตลอดเลยสิ อย่างไรจวนองค์หญิงก็กว้างขวางเพียงนี้”
เว่ยเซี่ยได้ยินก็ขยับเข้าไปใกล้องค์หญิงหก กระซิบข้างหูพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์สองสามประโยค เห็นองค์หญิงหกหน้าแดงเขินอายแล้วจึงยิ้มพลางพยักหน้า
“ก็ดีเหมือนกัน อย่างไรพวกเราก็อยู่ในเมืองหลวง หากว่างเมื่อใด องค์หญิงผู้นี้จะไปพักที่ตระกูลเว่ยบ้าง”
“อืม บ้านสองหลังอยู่ไม่ไกลกัน นั่งรถม้าไป หากเร็วหน่อยก็ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม”