กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 725 ต่อไปก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว
พ่อเฒ่าเว่ยกับคนอื่น ๆ เห็นคุณชายรองเว่ยและเย่ทิงจวินก็ดีใจ รีบเดินเข้าไปหา พวกเขาไม่ได้พบกันมาครึ่งปีแล้ว
เห็นทั้งสองยังสวมชุดขุนนาง ก็ยิ่งตื่นเต้น แทบอยากหลั่งน้ำตาด้วยความปลื้มปีติ
แต่ในเดือน 1 เมืองหลวงยังคงมีลมหนาวพัดกรรโชก ทุกคนจึงกลับบ้านกันก่อน แล้วค่อยพูดคุยกันให้เต็มที่
องค์ชายสี่คุ้มกันครอบครัวของพวกเขากลับไปยังบ้านพักของคุณชายรองเว่ย ไม่ได้แวะอยู่นาน เพราะเขาต้องกลับวังหลวงไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท แต่ก็ทิ้งองครักษ์ไว้เฝ้าจวนอีกหลังหนึ่ง
คนตระกูลเว่ยเห็นดังนั้นก็อดทอดถอนใจไม่ได้ “ตลอดทางนี้ต้องขอบคุณองค์ชายสี่จริง ๆ ไม่เช่นนั้นพวกเราคงมาไม่ถึงเมืองหลวงอย่างมีชีวิต”