กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 722 หากข้าไม่ยอมให้เล่า
เว่ยเซี่ยฟังแล้วมององค์ชายใหญ่ที่กำลังโมโห พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยโดยไม่แปลกใจ หากอยู่ในสมรภูมิมาสองปีแล้วยังไม่รู้จักฉลาดขึ้นสักนิด องค์ชายใหญ่คงไม่มีทางรอดชีวิตกลับมาได้
นางจึงยิ้มกล่าวว่า “องค์ชายใหญ่พูดถูกแล้ว”
“ฮึ รู้ก็ดี!”
องค์ชายใหญ่แค่นเสียงอย่างโมโห มองยัยตัวแสบที่น่าชังคนนี้แล้วคิดจะสั่งสอนนางให้ได้ จึงให้คนไปเอาคันธนูกับลูกธนูมา แต่กลับได้ยินองค์ชายสี่พูดว่า
“เสด็จพี่ใหญ่ตั้งใจมาถึงที่นี่ คงมิได้มาเพื่อดูวิชายิงธนูของน้องเว่ยกระมัง?”