กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 689 นางคือกลอุบายอันแยบยล
ก็ใช่น่ะสิ ตอนท่านโหวจินอยู่ในเมืองหลวง ซื่อจื่อต้องคอยข่มขวัญเขาในราชสำนัก มิฉะนั้นท่านโหวจินคงกำเริบเสิบสานไม่น้อย
แต่ตอนนี้ท่านโหวจินไม่อยู่ ซื่อจื่อก็ไม่จำเป็นต้องจับตาความเคลื่อนไหวในราชสำนักอย่างใกล้ชิด ฝ่าบาทย่อมให้ซื่อจื่อได้พักผ่อนมากขึ้น
ดังนั้นนางจึงไม่สนใจเลยว่าองค์ชายรองได้รับความไว้วางพระทัยจากฝ่าบาทจริงหรือไม่ เพียงรู้ว่าฝ่าบาทโปรดปรานซื่อจื่อมากกว่า เท่านี้ก็พอแล้ว
เว่ยเซี่ยยิ้มมองจวงโม่โจว เห็นซื่อจื่อมีรอยยิ้มอยู่ในดวงตา ก็รู้ว่าความคิดของตนถูกต้อง เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล
นางจึงไม่พูดถึงเรื่องในราชสำนักอีก แต่ยิ้มเล่าเรื่องที่ตนไปเที่ยวเล่นมาในช่วงนี้
“หือ?”