กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 645 แต่ข้าก็พลาดความครึกครื้นไปส่วนหนึ่ง
พระชายาอ๋องตงหยางกล่าวพลางมองบุตรชายผู้สุภาพอ่อนโยนละมุนดุจหยกตรงหน้า ในใจพลันไม่อยากคิดมากอีก ทั้งยังรู้สึกวางใจขึ้นบ้าง
นางมองท้องฟ้ายามราตรี ก่อนกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า “เอาละ ดึกมากแล้ว เสด็จแม่ไม่รบกวนเจ้าได้พักผ่อน”
“เสด็จแม่ก็รีบพักผ่อนด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
จวงโม่โจวพยักหน้า เมื่อเห็นพระชายาอ๋องตงหยางจากไปแล้ว เขายืนนิ่งอยู่กับที่ครู่ใหญ่ ก่อนเงยหน้ามองออกไปด้านนอก ข้าผู้น้อยเห็นว่าตอนนี้หิมะยังคงตกหนัก
เมื่อรู้สึกหนาว เขาจึงได้สติแล้วเดินเข้าห้องไป ก็เห็นเว่ยเซี่ยยังเอนกายอยู่บนเก้าอี้ เล่นปริศนาห่วงเก้าชั้น