กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 615 จะออกเที่ยวกับท่านสามี
เว่ยเซี่ยหัวเราะเบา ๆ แล้วพยักหน้า ได้ซื่อจื่อไปด้วยย่อมดีอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นสีหน้าอ่อนล้าของเขา จึงเอ่ยว่า
“ซื่อจื่อไปพักผ่อนก่อนเถิด ตอนนี้ดึกมากแล้ว”
“อืม อาเซี่ยน้องสาวก็นอนแต่หัวค่ำด้วยเล่า”
จวงโม่โจวมองรอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยเซี่ย มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน แต่เขาเร่งเดินทางกลับมาตลอดทาง ย่อมเหนื่อยล้าไม่น้อยและต้องพักผ่อน
พรุ่งนี้ยังต้องว่าราชการยามเช้า ทั้งยังต้องจัดการเอกสารราชการ จึงไม่รั้งอยู่นานและกลับห้องไปก่อน
เว่ยเซี่ยมองแผ่นหลังของจวงโม่โจวที่เดินจากไป พลันนึกถึงคำพูดที่ป๋อหวยจู่เคยกล่าวไว้ในคฤหาสน์กลางเขาวันนั้น ในใจจึงพลันว้าวุ่นขึ้นมา