กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 610 ต่างพากันตกใจจนร้องไห้
ชั่วพริบตาเดียว เสียงกรีดร้องก็ดังระงมอยู่ข้างหู เว่ยเซี่ยหันไปมองหลี่ชีอี้ที่ร้องตามแม่นางน้อยทั้งหลาย ก็อดหัวเราะไม่ได้
แต่เมื่อมองหัวกะโหลกตรงหน้า ก็ยอมรับว่าชวนให้รู้สึกวังเวงน่ากลัวจริง ๆ
แต่แบบนี้สิถึงจะเหมือนหอคอยผี
เหยียนเซวียนเห็นเว่ยเซี่ยตื่นเต้นดีใจ ก็ยิ้มแล้วปล่อยแขนนาง ก่อนจะเดินข้ามพื้นกะโหลกไป
จวงโม่โจวมองเว่ยเซี่ยที่กระโดดโลดเต้นอยู่ก่อน จากนั้นหันไปมองคนด้านหลัง เห็นป๋อหวยจู่ถูกปั๋วซีอวี๋กอดขาไว้จนขยับไม่ได้ ก็อดยิ้มไม่ได้
เขามองแผ่นหลังของเว่ยเซี่ยที่กำลังตื่นเต้นอีกครั้ง คิ้วก็โค้งขึ้นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินตามไป
“รีบปล่อยเสีย ถ้าเจ้าไม่ปล่อย ข้าจะเดินอย่างไร?”