กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 588 พวกเขาแยกจากกันไม่ได้
ป๋อหวยจู่ถูกเว่ยเซี่ยผลักให้เดินไปด้วย หัวเราะอย่างพูดไม่ออก แต่พอเห็นหลวี่ฉางซีที่ถูกปั๋วซีอวี๋จูงมือเดินไป เขาก็กระแอมเบา ๆ สองสามครั้ง ก่อนก้มมองแววตาคาดหวังของเว่ยเซี่ย แล้วไหวไหล่พลางยิ้มบาง
“ได้ ๆ ข้าไป”
พอพูดจบ เขาก็นึกถึงคำพูดที่เว่ยเซี่ยเพิ่งพูดขึ้นมาได้อีกครั้ง จึงย่อตัวลงถามอย่างยิ้มแย้ม “เมื่อครู่อาเซี่ยน้อยบอกว่าอยากชมทิวทัศน์กับคนในดวงใจ แล้วอาเซี่ยน้อยอยากชมทิวทัศน์กับใครเล่า?”
เว่ยเซี่ยชะงัก กะพริบตาปริบ ๆ แล้วส่ายหน้า “ข้ายังเด็ก ไม่เหมือนคุณชายป๋อ ข้าไม่มีคนในดวงใจเช่นนั้น”