กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 570 ถูกเมินเสียแล้ว
เมื่อเสียงใสกังวานของเว่ยเซี่ยสิ้นลง จวงโม่โจวก็ยิ้มจนดวงตาโค้งมน แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ครั้นหันไปเห็นอ๋องตงหยางนิ่งอึ้งอยู่ เขาจึงเอ่ยถามยิ้ม ๆ
“เสด็จพ่อทรงเห็นว่าคฤหาสน์ร้อยบุปผาของน้องสาวอาเซี่ยเป็นอย่างไรบ้าง?”
อ๋องตงหยางตะลึงไปจริง ๆ แม้จะเชื่อว่าแม่หนูน้อยผู้นี้ค้าขายเก่ง แต่เมื่อได้ฟังแนวคิดในการทำการค้าของนางเข้าจริง ๆ เขากลับตั้งสติไม่ทันอยู่ชั่วขณะ
ทว่าหากเปิดคฤหาสน์ร้อยบุปผาแห่งนี้ขึ้นมาจริง ๆ ก็คงทำเงินได้ไม่น้อย
เขาจึงยิ้มเอ่ยชมทันทีว่า “แม่หนูน้อยค้าขายเก่งจริง ๆ”
เมื่อเว่ยเซี่ยได้ยินก็รู้ว่าอ๋องตงหยางตกลงร่วมทำกิจการนี้แล้ว นางจึงยิ้มร่าเอ่ยว่า “กิจการนี้ ข้าคิดขึ้นมาให้เหมาะกับท่านอ๋องตงหยางโดยเฉพาะเลยเจ้าค่ะ”