บทที่ 551 ไม่เห็นต้องฝืนตัวเองเลย

บทที่ 551 ไม่เห็นต้องฝืนตัวเองเลย

ยามครึ่งก้านธูปใกล้หมดแล้ว แต่คนครึ่งหนึ่งยังวาดไม่เสร็จแม้แต่ครึ่งเดียว ทุกคนแทบต้องวาดภาพไปพลางน้ำตาไหลไปพลาง

ส่วนพวกแม่นางนั้นแทบจะร้องไห้แล้ว พวกนางเพิ่งอายุเจ็ดแปดขวบ แต่ต้องวาดภาพเลื่องชื่อไปทั่วหล้าเลียนแบบให้เสร็จภายในเวลาหนึ่งก้านธูป เรื่องนี้ช่างทำให้ลำบากใจยิ่งนัก

“เอาละ ถึงยามแล้ว ทุกคนวางพู่กัน”

ซีหลี่หลิงชางเห็นควันธูปในกระถางมอดหมดแล้ว จึงเอ่ยให้ทุกคนหยุดวาด สายตาหยุดอยู่ที่เว่ยเซี่ยกับเหยียนเซวียนซึ่งวางพู่กันแล้วชั่วครู่

เขาอยากดูสีหน้าของพวกเขา แต่เห็นต่างก็ก้มหน้าอยู่ จึงหันไปมองคนอื่น แล้วเห็นบางคนเหงื่อท่วมหน้าแม้ในฤดูหนาว