บทที่ 527 งั้นก็ร้องไห้ให้พวกท่านดู

บทที่ 527 งั้นก็ร้องไห้ให้พวกท่านดู

เว่ยเซี่ยมองท่านโหวจินที่เข้ามาใกล้ พลางกำตะเกียบในมือแน่น พอได้ยินเรื่องเหมืองทอง ความรู้สึกผิดหวังก็วาบผ่านใจ

แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่นางยอมรับได้ อย่างไรเมื่อเทียบกับญาติของนายท่านรองโม่ นางก็เป็นเพียงคนนอกที่ร่วมมือกันเท่านั้น

เพียงแต่ นายท่านรองโม่…ท้ายที่สุดก็ยังเดินมาถึงทางแยกกับนาง

“เด็กน้อย ไม่มีอะไรอยากพูดหรือ?” ท่านโหวจินมองเด็กหญิงตัวเล็กตรงหน้า สายตาหยุดอยู่ที่ดวงตาซึ่งไม่กะพริบของนาง ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ดวงตาคู่นั้นบริสุทธิ์ผุดผ่องและมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ ถึงกับเห็นเงาของตนเองได้ชัดเจน นับว่าเป็นดวงตาที่งดงามยิ่ง

แต่…