บทที่ 452 พวกเขาต้องอิจฉาเจ้าแน่

บทที่ 452 พวกเขาต้องอิจฉาเจ้าแน่

ป๋อหวยจู่ก้มมองเส้นทางที่เว่ยเซี่ยชี้แล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ หากยังไปทางภูเขาถานซานก็จะมีความเสี่ยง

แต่ดูเหมือนแม่หนูอาเซี่ยมีความคิดบางอย่าง เขาจึงถามว่า “ในเมื่อแม่หนูอาเซี่ยบอกว่าถนนหลวงสายนี้ไม่ปลอดภัย แล้วเหตุใดจึงยังจะไป?”

เว่ยเซี่ยจึงตอบว่า “ที่ไม่ปลอดภัยคือรถม้าที่ขนเสบียงกับผ้าห่ม ส่วนพวกเรายังผ่านไปได้”

พูดจบ นางเห็นป๋อหวยจู่กำลังครุ่นคิด จึงพูดต่อว่า “ถนนสายนี้ถูกปิด รถม้าผ่านไปไม่ได้ก็จริง แต่พวกเราสามารถผ่านช่องตรงนี้ไปได้ ไม่ต้องใช้เส้นทางน้ำ”

“เช่นนั้นพวกเราก็ให้ขบวนขนเสบียงปลอมไปตามถนนหลวงสายนี้ แล้วขนเสบียงจริงออกไปตามถนนหลวงสายนี้โดยตรง”