บทที่ 433 จะพยายามแพ้ให้ได้

บทที่ 433 จะพยายามแพ้ให้ได้

ป๋อหวยจู่เองก็ประหลาดใจที่จ้าวจื่อเหยี่ยนไม่ได้อยู่ในค่ายทหาร แต่กลับอยู่ที่สนามม้า ทว่าพอเห็นสตรีบนหลังม้าของเขา ก็ยิ่งตกตะลึง

เขารีบโน้มกายประสานมือคารวะ “กระหม่อมถวายบังคมองค์หญิงเก้า”

องค์หญิงเก้าหรือ!?

เว่ยเซี่ยตกตะลึงอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นองค์หญิงแห่งราชวงศ์ นางยังไม่ทันสงบความตื่นตะลึงในใจก็รู้สึกว่าแขนถูกป๋อหวยจู่ดึงเบา ๆ เป็นสัญญาณให้นางคารวะ

แม้นางจะไม่ค่อยชอบธรรมเนียมเหล่านี้ของยุคโบราณ แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่แล้วก็ต้องทำตามกฎ จึงคารวะพร้อมกับป๋อหวยจู่และคนอื่น ๆ

“ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด” องค์หญิงเก้ายังเยาว์วัย น้ำเสียงจึงเจือความไร้เดียงสา ทว่าก็ไม่ขาดความน่าเกรงขามแห่งราชวงศ์ นางโบกแขนเล็ก ๆ เป็นสัญญาณให้ทุกคนลุกขึ้น