บทที่ 431 อย่าใจลอยเชียวล่ะ

บทที่ 431 อย่าใจลอยเชียวล่ะ

เซี่ยจิ่นถังได้ยินเสียงเล็ก ๆ ไร้เดียงสา ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนมองกระดานหมากล้อม เมื่อเห็นตำแหน่งที่มือเล็ก ๆ ของเว่ยเซี่ยวางอยู่ เขามองหมากขาวของตนแล้วหัวเราะเบา ๆ ส่ายหน้า ก่อนชี้ตำแหน่งหนึ่งให้

“ไม่ได้ เจ้าควรวางตรงนี้”

เว่ยเซี่ยวางหมากดำลงตรงตำแหน่งที่เซี่ยจิ่นถังบอกทันที แล้วเชิญให้เขาวางหมากบ้าง เห็นเขาไม่ทันคิดก็วางหมากลงไปเลย

นางมองกระดานที่หมากดำกับหมากขาวสลับกันอยู่ แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้ม วางหมากดำลงไปพลางชี้ตรงนี้ “หมากขาวของคุณชายเซี่ยเม็ดนี้เป็นของข้าแล้ว”