กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 377 ตกลงเรื่องการแต่งงานให้แน่นอน
ทั้งที่ไม่ได้พบกันเพียงสามเดือน แต่นางกลับรู้สึกราวกับผ่านไปสามปี
เว่ยเซี่ยกอดพ่อเฒ่าเว่ยไว้ น้ำตาพลันคลอจนจมูกแสบ แล้วก็รู้สึกถึงฝ่ามืออุ่น ๆ ลูบศีรษะ พอเห็นว่าแม่เฒ่าเว่ยลงจากเรือมาแล้ว นางก็ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวว่า
“สูงขึ้นจริง ๆ เพียงพริบตาเดียว อาเซี่ยของพวกเราก็โตขึ้นมากแล้ว”
“ท่านย่า”
เว่ยเซี่ยคลายอ้อมกอดจากพ่อเฒ่าเว่ย แล้วกอดแม่เฒ่าเว่ยแทน พลางยิ้มกริ่มว่า “ข้าอยู่เมืองไหลเยว่สบายดีมาก ก็เลยสูงขึ้นเรื่อย ๆ”
“เช่นนั้นก็ดี!” ดวงตาของแม่เฒ่าเว่ยมีน้ำตาคลอเช่นกัน แต่พอเห็นเว่ยเซี่ยยิ้มอย่างมีความสุข นางก็ยิ้มอย่างเอ็นดู มองเครื่องแต่งกายของหลานสาวก็รู้ว่าครอบครัวพวกเขาอยู่เมืองไหลเยว่ได้ดี