บทที่ 366 เมืองหลวงมีเรื่องน่ายินดีเรื่องหนึ่ง

บทที่ 366 เมืองหลวงมีเรื่องน่ายินดีเรื่องหนึ่ง

เว่ยเซี่ยฟังแล้วก็ยิ้มเบิกบาน หันกลับไปมองเหยียนเซวียน เห็นเขากระแอมเบา ๆ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติมีท่าทีไม่เป็นธรรมชาติ จึงอดเล่อเซี่ยวไม่ได้

นางไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงตามท่านพ่อของเหยียนไปกินอาหารในห้องด้านข้างของครัวอย่างเงียบ ๆ

ระหว่างทางท่านพ่อของเหยียนถามอะไร นางก็ยิ้มตอบ พอไปถึงห้องด้านข้างแล้วนั่งลง ก็ได้ยินเขาถามอย่างประหลาดใจว่า

“พูดเช่นนี้ เด็กหญิงอาเซี่ยก็อาศัยอยู่ในเมืองไหลเยว่แล้วหรือ?”

“อืม ข้าจะอยู่ที่นี่จนกว่าพี่ชายรองจะเดินทางเข้าสอบคัดเลือกขุนนางที่เมืองหลวง แล้วข้าจะไปเมืองหลวงกับพี่ชายรองด้วย”

ท่านพ่อของเหยียนฟังแล้วตบหน้าผากทันที พอเห็นเหยียนเซวียนยื่นตะเกียบมาให้ ก็ยิ้มรับพลางพูดว่า