บทที่ 268 แต่ไม่เคยเสียใจ

บทที่ 268 แต่ไม่เคยเสียใจ

หานหลัวฟังแล้วดวงตาพลันแดงเรื่อขึ้นมา เมื่อนึกถึงแผลเป็นบนใบหน้าของท่านสามี ก็ยิ่งปวดใจ หากไม่ใช่เพราะช่วยนางไว้ เขาก็คงไม่อาจเข้าสอบการสอบขุนนางได้

ด้วยความสามารถด้านวรรณศิลป์ของท่านสามี ย่อมสอบได้เป็นอันดับหนึ่ง ทว่าบัดนี้กลับทำได้เพียงค้าขาย

ทั้งที่ท่านสามีเป็นจวี่เหรินแท้ ๆ พ่อค้าจะเทียบกับบัณฑิตได้อย่างไร

“พอแล้ว ๆ ไฉนถึงร้องไห้ขึ้นมาเล่า”

พ่อหานเองก็รู้สึกละอายใจอยู่ในอก แต่เมื่อเห็นสองแม่ลูกน้ำตาคลอ จึงรีบกล่าวว่า “นี่ล้วนเป็นวาสนาผูกพัน หากไม่เป็นเช่นนี้ พวกเราจะได้เกี่ยวดองกับตระกูลเว่ยได้อย่างไร”