กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 262 มิใช่เลิศล้ำหรอกหรือ
หลายวันมานี้ เว่ยเซี่ยไม่อยู่ในครัวง่วนทำอาหาร ก็ไปพูดคุยกับอู๋จื่ออี๋ที่ห้อง แม้คนหนึ่งจะโต อีกคนยังเล็ก แต่เรื่องที่เด็กสาวพูดคุยกันได้มีมากมาย
ทว่าอู๋จื่ออี๋ไม่ได้เอ่ยถึงซื่อจื่ออีก เพียงถามว่าเว่ยเซี่ยวางแผนจะทำอะไรในเมืองเยว่เฉิง
“ร้านอาหารโอสถหรือ น้องสาวอาเซี่ย นอกจากเปิดหอสุราแล้ว ยังคิดจะเปิดร้านอาหารโอสถด้วยหรือ?”
“อืม”
เว่ยเซี่ยยิ้มพลางพยักหน้า “อาหารโอสถมีสรรพคุณมากมาย ทั้งช่วยบำรุงผิวพรรณให้ดูอ่อนเยาว์ ทั้งป้องกันและรักษาโรค อย่างผู้ที่ระบบย่อยอาหารไม่ดี หากบำรุงด้วยอาหารโอสถก็ได้ผลดียิ่งกว่า”
อู๋จื่ออี๋ฟังแล้วประหลาดใจ เมื่อเว่ยเซี่ยเป็นฝ่ายเอ่ยถึงอาหารโอสถ นางจึงถามข้อสงสัยก่อนหน้านี้ออกมาพร้อมกัน “น้องสาวอาเซี่ยเพิ่งอายุเจ็ดขวบกระมัง เหตุใดถึงทำอาหารโอสถเป็น?”
“ข้าเรียนจากตำราเจ้าค่ะ”