กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 247 ให้ข้าได้เฉิดฉายบ้าง
เว่ยเซี่ยและคนอื่น ๆ ต่างวางความเศร้าจากการต้องแยกจากกันลง แล้วเพลิดเพลินกับอาหารเลิศรสและสุรา พูดคุยเรื่องสนุกสนานกันอย่างมีความสุข
เนื่องจากคุณชายรองเว่ยยังต้องไปเรียน ทุกคนจึงไม่ได้กินกันชักช้านัก
หลังรับประทานมื้อกลางวันเสร็จ คุณชายรองเว่ยก็ตามป๋อหวยจู่ไปอำลาราชครูป๋อ ส่วนชุยฮ่าวจือยังต้องยุ่งกับงานในที่ว่าการเมือง
เว่ยเซี่ยจึงพูดคุยกับจวงโม่โจว ทว่าจวงโม่โจวยังต้องไปจัดการเรื่องเหมืองทอง ใต้เท้าซื่อสื่อส่งคนมาเร่งหลายครั้งแล้ว
แต่จวงโม่โจวกลับตัดใจไม่ลง เมื่อมองเว่ยเซี่ยก็เกิดความคิดอยากพานางไปเมืองหลวงด้วยกัน
ทว่าเมื่อเห็นรอยยิ้มของเว่ยเซี่ย เขาก็ยิ้มพลางถามเสียงอ่อนโยนว่า “น้องสาวอาเซี่ย เจ้าคงไม่ลืมข้าใช่หรือไม่?”
“ย่อมไม่ลืมอยู่แล้ว”