กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 244 นี่มากพอเหลือเฟือแล้ว
เมื่อเว่ยเซี่ยเห็นว่าพวกเขาไม่มีใครคัดค้าน ก็หารือเรื่องค่าจ้างกับพวกเขาทันที รวมถึงการพัฒนาร้านบะหมี่ในภายภาคหน้า
นางพบว่าเว่ยต้าจ้วงมีความคิดเป็นของตนเองมาก หลายอย่างเป็นสิ่งที่นางไม่เคยนึกถึงมาก่อน ทั้งยังเป็นประโยชน์ยิ่ง
นางอดเอ่ยชมไม่ได้ “พี่ชายต้าจ้วงมีประสบการณ์มากเพียงนี้ ข้าเกือบนึกว่าพี่ชายต้าจ้วงเคยเปิดร้านค้ามาก่อนเสียอีก”
“ฮ่า ๆ” เว่ยต้าจ้วงเกาท้ายทอยอย่างเขินอาย ก่อนหันมาพูดกับเว่ยเซี่ย “ยามว่างข้าก็ไปนั่งโรงน้ำชากับหอสุรา ดูว่าพวกเขาทำการค้ากันอย่างไร ข้าแค่มองด้วยตา แล้วครุ่นคิดอยู่ในใจ”
“พี่ชายต้าจ้วงใฝ่เรียนรู้และช่างคิด เก่งกาจยิ่งนัก”
“ขอเพียงช่วยกิจการร้านบะหมี่ได้ก็ดีแล้ว”