บทที่ 242 คิดมากไปเองสินะ

บทที่ 242 คิดมากไปเองสินะ

เพียงมองกำไลข้อมือเส้นนี้ก็รู้ว่าล้ำค่า โดยเฉพาะกระดิ่งเล็ก ๆ หลายใบที่ห้อยอยู่

ดูประณีตและเล็กกะทัดรัด อีกทั้งตอนเขย่ากลับไม่มีเสียงกระดิ่ง ยิ่งทำให้มันล้ำค่าเป็นพิเศษ

หลี่ซื่อมองกำไลข้อมือแล้วใจลอยอยู่บ้าง คนที่จะมอบกำไลข้อมือให้เว่ยเซี่ยได้ คงไม่ใช่ซื่อจื่อก็คุณชายเหยียน

แต่สร้อยคอกับกำไลข้อมือมีความหมายต่างกัน

หากเป็นผู้อาวุโสมอบให้ก็ไม่มีปัญหา แต่หากบุรุษมอบให้สตรี ก็หมายถึงความรักใคร่

ทว่าบุตรสาวของนางเพิ่งอายุ 7 ขวบ

คงเป็นนางที่คิดมากไปเอง

พอได้ยินเว่ยเซี่ยบอกว่าซื่อจื่อเป็นผู้มอบให้ หลี่ซื่อก็แน่ใจว่านางคิดมากไปเองจริง ๆ

แต่…