บทที่ 232 ยากจะไม่ตกหลุมรัก

บทที่ 232 ยากจะไม่ตกหลุมรัก

จวงโม่โจวฟังแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ที่แท้ก็เป็นเช่นนั้น ด้วยสถานการณ์ของแคว้นต้าโจวในตอนนี้ เหมืองทองคงประคองไปได้มากที่สุดก็เพียงสองสามปี

เขาดูแลคลังสมบัติของราชวงศ์ จึงต้องหาวิธีเติมเงินเข้าไป

“หอสุรากับโรงน้ำชา พวกเราเปิดกันแล้ว ต่อให้เพิ่มสำนักหนังสือพิมพ์ของซื่อจื่อกับน้องสาวอาเซี่ยเข้าไปด้วย ก็ยังไม่พอ”

ป๋อหวยจู่เห็นซื่อจื่อกำลังครุ่นคิด จึงนึกอย่างลำบากใจอยู่ครู่หนึ่ง “การเคลื่อนทัพออกรบย่อมผลาญเงินตำลึงอยู่แล้ว ยิ่งต้องขยายดินแดน เงินที่ต้องใช้ก็ยิ่งมากขึ้น”

“แต่ข้านับถือฝ่าบาทมากที่ฝ่าบาททรงคิดจะขยายแผ่นดินของแคว้นต้าโจว เพราะทางตะวันตกของแคว้นต้าโจวมีทุ่งหญ้าอันอุดมสมบูรณ์”