บทที่ 227 มีแต่เด็กเท่านั้นที่กลัว

บทที่ 227 มีแต่เด็กเท่านั้นที่กลัว

เหยียนเซวียนได้ยินดังนั้นก็เพียงยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นว่าเว่ยเซี่ยกับคุณชายรองเว่ยเตรียมตัวพร้อมแล้ว จึงให้พวกเขาขึ้นรถม้า

คุณชายรองเว่ยเห็นของขวัญมากมายขนาดนี้ก็ยกมือตบหน้าผากเช่นกัน เขาลืมเตรียมของขวัญเหมือนหลี่ชีอี้ โชคดีที่ยังมีเหยียนเซวียนอยู่

“ของที่ข้าเตรียมก็ไม่ใช่ของล้ำค่าอะไร เป็นเพียงของขึ้นชื่อของเมืองไหลเยว่”

เหยียนเซวียนรอจนพวกเขานั่งเรียบร้อยแล้ว จึงสั่งคนขับรถม้าให้ออกเดินทางไปที่ว่าการอำเภอ แล้วหันไปกล่าวกับพวกเขาว่า “พวกเราเป็นผู้น้อย ไม่จำเป็นต้องมอบของขวัญล้ำค่า ขอเพียงแสดงน้ำใจก็พอ อีกทั้งพวกเจ้าอาศัยอยู่ที่บ้านข้า ข้าสมควรเตรียมของให้ด้วย”