บทที่ 189 มีอำนาจมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ

บทที่ 189 มีอำนาจมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ

เห็นเว่ยเซี่ยจ้องอักษรบนกระดิ่ง จวงโม่โจวก็มีแววรู้สึกผิดที่ไม่เป็นธรรมชาติพาดผ่านใบหน้า ทว่าชั่วพริบตาก็กลับเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนละมุนดุจหยก เขากล่าวเสียงเบาว่า

“นี่คือเครื่องหมายของข้ากับกองเรือตระกูลถานแห่งเมืองไหลเยว่ น้องสาวอาเซี่ยนำกระดิ่งไปให้พวกเขาดู พวกเขาก็จะรู้เอง”

พูดจบก็อธิบายเพิ่มอีกประโยค “น้องสาวอาเซี่ยเพิ่งเจ็ดขวบ พกกระดิ่งสลักอักษรนี้ไว้ไม่เป็นไร อีกทั้งมีแค่อักษร ‘โม่’ ตัวเดียว คนนอกเห็นเข้าก็ไม่พูดอะไรหรอก”

เว่ยเซี่ยได้ยินแล้วก็ชะงักไปอีกครั้ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของคำพูดซื่อจื่อ

นางเป็นเด็กมานานเสียจนชั่วขณะหนึ่งไม่ได้คิดให้ลึกซึ้ง