กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 166 ต้องไปขอโทษ
คุณชายรองเว่ยฟังแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ครั้นเห็นเว่ยเซี่ยทำหน้ากลัดกลุ้มและโทษตัวเองเช่นนั้น จึงย่อตัวลงลูบศีรษะนาง พลางยิ้มกล่าว
“อาเซี่ยยังเด็ก จะทำเรื่องต่าง ๆ ให้รอบด้านได้อย่างไร อีกอย่าง ซื่อจื่อมีฐานะเช่นไร อาเซี่ยย่อมให้ความเคารพซื่อจื่อเท่านั้น จะนึกได้อย่างไรว่าซื่อจื่อดีกับเจ้าถึงเพียงนี้”
“เพราะเคารพจึงตีตัวออกห่าง พอห่างเหินกันแล้วก็เลยมองข้ามไป”
เว่ยเซี่ยฟังแล้วพลันกระจ่าง นางยิ้มพลางหันไปพยักหน้าให้คุณชายรองเว่ย “อืม พี่ชาย ข้าเข้าใจแล้ว”
จริงด้วย นางเคารพซื่อจื่อเท่านั้น อย่างไรเสียเขาก็เป็นเชื้อพระวงศ์และเครือญาติผู้สูงศักดิ์ ส่วนนางก็เป็นแค่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง