บทที่ 112 หยิบของไปชิ้นหนึ่ง

บทที่ 112 หยิบของไปชิ้นหนึ่ง

หรือว่าไม่ใช่เพราะสำรับอาหาร? แล้วเรียกอาเซี่ยไปทำไมกัน?

ท่านไป๋รองมีสีหน้าตกตะลึง หรือพวกเขายังไม่รู้ว่าสำรับอาหารเป็นฝีมืออาเซี่ย เช่นนั้นเขาก็เผลอพูดหลุดปากไปเสียแล้วไม่ใช่หรือ?

เห็นท่านไป๋รองกลับมาทำหน้าลำบากใจอีกครั้ง ป๋อหวยจู่ก็ขมวดคิ้ว มองท่านไป๋รองอย่างประหลาดใจแล้วถามว่า “เมื่อครู่ท่านพูดถึงสำรับอาหารหมายความว่าอย่างไร?”

“เรื่องนี้...”

ท่านไป๋รองรู้สึกปวดฟันขึ้นมา พอเห็นผู้สูงศักดิ์มองมา เขาก็รีบกล่าวว่า “ข้าน้อยนึกว่าผู้สูงศักดิ์พาอาเซี่ยไปเพราะเรื่องสำรับอาหาร”

ป๋อหวยจู่ชะงักไป ไม่เข้าใจว่า “สำรับอาหารเกี่ยวอะไรกับเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้?”