บทที่ 96 ยอมรับความจริง

บทที่ 96 ยอมรับความจริง

หูผิงหนานเกาท้ายทอย แล้วนั่งลง มองโจ๊กเนื้อหน่อไม้บนโต๊ะอย่างเหม่อลอย ดื่มไปสองคำ แต่คิดอย่างไรก็นึกวรรคหลังไม่ออก

เขาหันไปมองเยว่หมินที่สีหน้าแย่มาก แล้วรู้ว่าเยว่หมินก็ตอบไม่ได้เช่นกัน แต่เยว่หมินหยิ่งทะนงมาแต่ไหนแต่ไร จะยอมรับได้อย่างไรว่าตนตอบไม่ออก

ช่างเถิด ให้เขาหาทางลงให้เยว่หมินก็แล้วกัน

“สมกับเป็นวรรคบนของกลอนคู่ที่อาจั๋วแต่งจริง ๆ เมื่อไรพวกเราถึงจะตอบวรรคบนของกลอนคู่ของอาจั๋วได้กันนะ”

หานเฉิงเหลือบมองเยว่หมิน แล้วหันไปมองหูผิงหนาน เข้าใจเจตนาของหูผิงหนาน จึงรับคำตามไป พวกเขาแต่งกลอนคู่กันเพื่อความสนุก ไม่จำเป็นต้องทำให้เยว่หมินเสียหน้า

แม้นิสัยของเขาจะไม่น่าคบหานักก็ตาม

“นั่นสิ ๆ ตอบไม่ได้ก็ไม่เห็นน่าอายอะไร”