บทที่ 87 ย่อมสู้ไม่ได้แน่นอน

บทที่ 87 ย่อมสู้ไม่ได้แน่นอน

เมื่อเห็นเยว่หมินกินขนมถั่วเขียวดอกหอมหมื่นลี้ไปชิ้นแล้วชิ้นเล่า หลี่ชีอี้ก็ขยิบตาแล้วหัวเราะเล่อเซี่ยวเบา ๆ พลางชวนเยว่หมินพูดคุยหยอกล้อ และกินขนมที่เขานำมาด้วย

คนอื่น ๆ เห็นสายตาของหลี่ชีอี้ ก็พากันกินขนมของเยว่หมิน คุณชายรองเว่ยเองก็หยิบมาชิ้นหนึ่ง

เมื่อเห็นทุกคนกินขนมที่ตนนำมา เยว่หมินก็รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย ไม่ทำหน้าบึ้งอีก หันไปมองคุณชายรองเว่ยก็รู้สึกถูกชะตาขึ้นมาก แต่พอกินขนมของเว่ยเซี่ย เขาก็ยังยอมชมออกมาสักคำอย่างหาได้ยาก

“ถึงเอ้อร์หลางเจ้าจะไม่เอาไหน แต่ขนมที่น้องสาวเจ้าทำก็ไม่เลว พอจะเทียบกับพ่อครัวของบ้านข้าได้อยู่บ้าง แต่ย่อมสู้ไม่ได้แน่นอน”

ก็แค่เด็กวัย 6 ขวบคนหนึ่ง ชมสักสองสามคำก็ถือว่าเขาใจกว้างแล้ว

“ขอบคุณคำชมของคุณชายเยว่”